مغز کبود

چرا تا حالا نشده ببینم دو نفر همو تا ته تهش دوست داشته باشن ؟ چرا نشد که یک مورد موفق ببینم ؟ چرا هر چی دیدم مسخره بازیو وقت گذرونیو و بچه بازی بوده؟ چرا دو نفر نمیان درس عبرت خوبی بشن بگن : مارو نگاه ما تا ته تهش پشت هم هستیم ، از هم خسته نمیشیم ، به هم خیانت نمیکنیم . چرا با اینکه جواب این سوالارو میدونم بازم میپرسم ؟ چرا بعضی اوقات دلم امیدواری های الکی میخواد ...

+ آره جواب همش رو میدونم همین حقیقته که منعم میکنه ... فردا یه روز دیگست یه روزی بدون این چرا ها

مغز کبود...

دلبستن به هر چیزی تو این دنیا ، آخرش غم و ناامیدیه... غصه ی از دست دادن چیز ها سختیه جنگیدن براشون ، فکر و خیال .... این دنیا از همون اول قانونش رو میکوبوند تو سرم که نگاه کن ! این دختر عمه جون جونیت رو میبینی ؟ باهاش خیلی خوشحالی نه ؟ ولی متاسفانه وقتی چند سال بعد که بزرگ شدید تو خیابونا بیخیال از کنارت رد میشه زحمت سلام کردن هم به خودش نمیده... اون خرگوشه سفید که باهاش رو درخت عهد بستی ، آره !اونم دو سه هفته بیشتر دووم نمیاره !میبینم که عاشق شدی چقدرم دلتنگشی... ولی خیالت جمع اونم موندنی نیست . یهو سرد میشه یه مدت بعد هم دوست جون جونیت بدون هیچ خبری زیر زیرک مغز کبود...

از بی راهه برو از همون راهی که هیچکس توش نیست...

مغز کبود...